محمدکاظم کاظمی


+ امروز با بیدل (بیست و سه)

فلک در خاک می‌غلتید از شرم سرافرازی‌

اگر می‌دید معراج زپاافتادن ما را

 

این‌، از بیتهای شکوهمند بیدل است‌، آن هم در یکی از غزلهای بسیار خوب او (محبت بس که پر کرد از وفا جان و تن ما را / کند یوسف صدا گر بو کنی پیراهن ما را). آنچه مرا به ذکر آن در اینجا وادار کرد، یک تناسب آوایی در آن است‌، یعنی پنج بار مصوت بلند «آ» در جایی که سخن از معراج و برفلک رفتن است‌. می‌دانیم که این مصوت «آ» ناخودآگاه رفعت و بلندی را در ذهن ما تداعی می‌کند و اینجا تناسبی با مضمون شعر می‌یابد. در این دو بیت نیز همین گونه تناسب موسیقی و معنی شعر وجود دارد:

به پستیهای آهنگ طلب خفته است معراجی‌

نفس گر واگدازد تا ثریا می‌برد ما را (ص 27)

O

به گردون می‌برد نظاره را واماندن مژگان‌

مشو غافل ز پروازی که بال نارسا دارد

نویسنده : محمدکاظم کاظمی ; ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ ; شنبه ۱ آذر ۱۳۸٢
کلمات کلیدی: بیدل
comment مهربانی‌ها () لینک