محمدكاظم كاظمي

بیندازد / بیاندازد

یکی دیگر از غلطهای رایج در نگارش‌، نوشتن کلماتی مثل «بیندازد»، «بیفکند» و «بیندیشد»، به صورت «بیاندازد»، «بیافکند» و «بیاندیشد» است‌.

شاید برای دوستانی این بحث مطرح باشد که به راستی در اینجا ملاک درستی و نادرستی چه بوده است‌. به گمان من می‌رسد که اینجا حرف «ا» اول فعلها به «ی‌» تبدیل شده است‌، پس باید «ا» را ساقط کنیم‌. اگر چنین نکنیم این پرسش پیش می‌آید که پس این «ی‌» از کجا آمد؟ از سویی دیگر به نظر می‌آید که تدوین‌کنندگان شیوه‌نامه‌ها، در اینجا به دو اصل «نزدیک بودن نوشتار با شکل خواندن کلمه‌» و «پرهیز از صورتهای نامأنوس و اشتباه‌آفرین‌» نیز متکی بوده‌اند، یعنی اگر «بیاندیشد» و «بیاندازد» و «بیافکند» بنویسیم‌، ممکن است کسانی آنها را با مصوّت بلند «آ» بخوانند و حتی بخش اول کلمه را فعل امر «بیا» بپندارند. اگر هم این پندار صد در صد نباشد لااقل قدری توهّم‌آفرین است و باعث سکته در خواندن می‌شود.