محمدكاظم كاظمي

بسیار دیده‌ام که دوستانی‌، «تو ام‌» یعنی «تو + ام‌» را به صورت «توأم‌» می‌نویسند، یعنی الف همزه‌دار می‌گذارند. شاید این کار را از این روی می‌کنند تا کلمه به صورت «توام‌» (همانند دوام یا خرام‌) خوانده نشود. ولی این خطر بسیار نیست‌، چون ما کلمه‌ای به صورت «توام‌» بر وزن «دوام‌» نداریم تا اشتباهی پیش آید. پس ضرورتی ندارد که «تو ام‌» را «توأم‌» بنویسیم‌.

اتفاقاً این «توأم‌» بیشتر خطرآفرین است‌، چون با کلمة «توأم‌» به معنی «همراه‌» اشتباه می‌شود. این «توأم‌» البته به معنی «دوگانه‌» یا «دوقلو» هم هست‌، چنان که گاهی دوقلوها را «توأمان‌» می‌گویند.

بنابراین‌، هیچ درست نیست که «تو ام‌» را مثلاً در این بیت بیدل‌، به صورت «توأم‌» بنویسیم‌.

محو رنگینی گلزار تماشای تو ام‌

از نگه تا مُژه‌ام عرض خیابان گل است‌

البته اگر بخواهیم خوانندگان‌، کلمه را درست بخوانند و خطایی پیش نیاید، می‌توانیم «تو» و «ام‌» را با فاصله تایپ کنیم و یا روی حرف «ا» فتحه بگذاریم‌، بدین صورت‌: «تو اَم‌». این شکل به ویژه در مورد کلمه دیگر از این قبیل یعنی «تو اند» توصیه می‌شود تا با «تواند» اشتباه نشود.