محمدکاظم کاظمی


+ امروز با بیدل (صد و یازده)

عشرت سالگره تا کی‌ات؟ ای غفلتْ‌فال

رشته‌ای هست که لب می‌گزد از گفتن سال (ص 816)

در افغانستان، به «جشن تولد»، «سالگره» می‌گویند. من چنین می‌پنداشتم که این «سالگره»، شکلی تحریف‌شده از «سالگرد» است و می‌کوشیدم از کاربردش پرهیز کنم.. ولی گویا این کلمه‌ای است مستقل و دارای معنایی خاص. ظاهراً در قدیم، برای فراموش نکردن عدد سالها، در مورد سن افراد و یا وقایع مهم، رشته‌ای فراهم کرده و بر آن، در هر سال گرهی تازه می‌بسته‌اند.

این بیت بیدل که در آن، «سالگره» و «رشته» آمده است، مؤید این معنی است. شاعر «گره‌خوردن» رشته را «لب‌گزیدن» آن تصوّر می‌کند و این را باب عشرت نمی‌داند. در نظر او پایبندی به این امور، غفلت از چیزهایی مهمتر است.

اما چرا این یادداشت را درج کردم؟ شاید چون دیروز سالگرد یا همان سالگره تولدم بود. و من سی و هشتمین سال این زندگی توام با غفلت را به پایان بردم.

نویسنده : محمدکاظم کاظمی ; ساعت ۸:٤٤ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ٢۱ دی ۱۳۸٤
کلمات کلیدی: بیدل
comment مهربانی‌ها () لینک