محمدکاظم کاظمی


+ امروز با بیدل (صد و یک)

 ز دست رفته است اختیارم، به نارسایی کشیده کارم

به ساز وحشت پَری ندارم که دامنم آشیان نگیرد (ص 606)

مصراع دوم قدری تعقید دارد. من آن را این طور دریافتم «من آنچنان پری ندارم که بتوانم از آشیان پرواز کنم و آشیان، دامنم را نگیرد.» به نظر می‌رسد شاعر بنابر محدودیت وزن و قافیه، ناچار شده است در جمله «دامن» را بر «آشیان» مقدّم دارد و در این میان، یک «را» را نیز حذف کند. در واقع باید «آشیان دامنم را نگیرد» می‌بود.

با این وصف، ربط کلمة «نارسایی» با مصراع دوم محکم می‌شود.

نویسنده : محمدکاظم کاظمی ; ساعت ۱٢:۱٠ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٤ شهریور ۱۳۸٤
کلمات کلیدی: بیدل
comment مهربانی‌ها () لینک