محمدکاظم کاظمی


+ هفتاد و دو تیغ

آی دوزخ‌سفران! گاهِ دریغ آمده است
سر بدزدید که هفتاد و دو تیغ آمده است

طعمهء تلخ جحیمید، گلوگیرشده
چرکِ زخمید ـ که کوفه است ـ سرازیر شده

فوج فرعونید یا قافلهء قابیلید؟
ننگ محضید، ندانم ز کدامین ایلید

ره مبندید که ما کهنه سواریم، ای قوم!
سرِ برگشت نداریم، نداریم ای قوم!

حلق بر نیزه اگر دوخته شد، باکی نیست
خیمه در خیمه اگر سوخته شد، باکی نیست

خیمه تشنه است، غمی نیست، گلاب آلوده است
سجده بیمار، نه بیمار، شراب آلوده است

آبِ این بادیه خون است که وانوشد کس
زهر باد آن آب کز دست شما نوشد کس

شعله گر افسرد، خاکستر ما خواهد رفت
تن اگر خفت به صحرا، سر ما خواهد رفت

راه سخت است، اگر سر برود نیست شگفت
کاروان با سر رهبر برود نیست شگفت

تن به صحرای عطش سوخته، سر بر نیزه
بر نمی‌گردیم زین دشت، مگر بر نیزه

تشنه می‌سوزیم با مَشک در این خونین‌دشت
دست می‌کاریم تا مرد بروید زین دشت

آی دوزخ‌سفران! گاهِ سفر آمده‌است
سر بدزدید که هفتاد و دو سر آمده‌است

شهریور 1368

نویسنده : محمدکاظم کاظمی ; ساعت ٦:۱٩ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢٧ تیر ۱۳۸٤
کلمات کلیدی: شعر کاظمی
comment مهربانی‌ها () لینک