محمدکاظم کاظمی


+ امروز با بیدل (شصت و شصت و یک)

گر محرم اشارة مژگان او شوی‌

در سرمه نغمه‌ای است که در هیچ ساز نیست

این نغمه‌، همان خاموشی است‌، چون سرمه نمادی است برای خاموشی‌. باور داشته‌اند که سرمه‌خوردن‌، آدمی را گنگ (لال‌) می‌کند.

داغیم چون سپند، مپرس از بیان ما

در سرمه بال می‌زند امشب فغان ما

و این مضمون در شعر بیدل بسیار آمده است‌.

 

 

غافل از آواره‌گردیهای اشک ما مباش‌

روزگاری این بنات‌النعش‌، پروین بوده‌است‌

بنات النعش یک صورت فلکی پریشان است و پروین صورتی خوشه‌مانند. در شعر دیگران هم نمونه دارد ولی در شعر بیدل‌، من فقط همین مورد از بنات‌النعش را به خاطر دارم‌.

نویسنده : محمدکاظم کاظمی ; ساعت ۱۱:٠٧ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢٦ امرداد ۱۳۸۳
کلمات کلیدی: بیدل
comment مهربانی‌ها () لینک