محمدکاظم کاظمی


+ تباهی


زبان شکر، سستی کرد محصول فراهم را
و آخر آسمان واپس گرفت از ما همین کم را
در این گندم‌، نمی‌دانم کدام ابلیس مخفی شد
که قابیل مجسّم کرد فرزندان آدم را
من این فصل تباهی را از آن هنگام حس کردم‌
که مسجد نیز پنهان کرد در خویش ابن‌ملجم را
و سقّایان این امّت ـ خداشان تشنه‌کُش سازد ـ
بر اسماعیل و هاجر نیز بستند آب زمزم را
جدا کردند دست از شانه‌های ما همان قومی‌
که می‌بستیم روزی شانه‌های زخمی هم را
به جُرم هفت‌خوان قربانی نامردمی گشتن‌...
نکُشت این چاه‌، ننگ آن برادر کُشت‌، رستم را
خرداد 1372

نویسنده : محمدکاظم کاظمی ; ساعت ٧:٤٧ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٦ فروردین ۱۳۸٢
کلمات کلیدی: شعر کاظمی
comment مهربانی‌ها () لینک