محمدکاظم کاظمی


+ امروز با بیدل (چهل و چهار)

ننگ خشکی خندد از کِشت‌ِ امید کس چرا؟

شرم آن روی عرقناک آبیار رحمت است‌

گفتیم که گاه بیدل به جای یک عبارت‌، یک عبارت کنایی دیگر می‌گذارد و این عبارت جدید، از لحاظ تصویری ربطی به بقیة بیت ندارد و فقط همان مفهوم کنایی را افاده می‌کند. «خندیدن ننگ خشکی‌»، در اینجا چنین است و معادل است با «خشک شدن‌». می‌گوید «چرا کشت امید کسی خشک شود؟» ولی فعل «خشک شود» را چنین می‌پیچاند. اگر بخواهیم این خنده را به صورت مستقیم به بقیة بیت ربط دهیم‌، دچار مشکل می‌شویم‌.

نویسنده : محمدکاظم کاظمی ; ساعت ٧:٢۸ ‎ق.ظ ; یکشنبه ۱٦ فروردین ۱۳۸۳
کلمات کلیدی: بیدل
comment مهربانی‌ها () لینک